Nico Epskamp: NEE, ik ben onschuldig!!

Fort Dixdoor Nico Epskamp | Alles heeft zijn tijd nodig. Dus ook het ontdekken van hoe alles reilt en zeilt in een ‘low’ gevangenis als Fort Dix. Zoals bijvoorbeeld hoe een ‘sick call’ wekt = hoe een afspraak te krijgen met een arts.
Om daar achter te komen stap ik mijn -koele- kamer uit. Een gedetineerde is druk bezig met het dweilen van de gang. Verderop wordt (dagelijks) gepoetst met een machine. Een ander maakt de badkamer schoon terwijl ook de ramen gelapt worden. Bij de achteruitgang staan grote zakken met afval en blikjes klaar om te worden afgevoerd.

Eenmaal buiten zie ik drie mannen op de knieën doende met het opknappen van de bloembedden. Fleurige bloemen en planten naast de keurig gemaaide grasvelden. Dagelijks ontdaan van propjes en ander vuil. Zitjes en tribunes worden schoongemaakt.

De wandeling naar de Gezondheids Afdeling (Health Department) vergt een kleine tien minuten. Naar de andere buitenwijk dus. Langs de giga-eetzaal (ruim 700 zitplaatsen) waar ruim 40 gedetineerden de maaltijden bereiden en serveren. En daarna drie maal daags de boel weer reinigen. Langs de buiten-gym waar tientallen aan gewichten hangen. Langs de sporthal. Langs de muziekafdeling. Allemaal gerund door gedetineerden. Langs de ‘commissary’, de winkel. Tien gedetineerden halen hier de boodschappen bijeen voor de dik 2000 mannen die wekelijks hun lijstjes brengen. Langs de track waar op elk uur van de dag rondjes gedaan worden. Waar wordt gerekt en gestrekt. Langs de Chapel waar zeven religies worden beleden.

Ik ben te laat om een doktersafspraak te maken. Daarvoor moet je tussen half zeven en kwart voor zeven paraat staan. Dus maar weer terug. Langs het gebouw van Education met o.a. de bibliotheek (supersnelle bediening)en de law library (15 computers met up-to-date juris prudentie). Elke dag bomvol. Ik pik twee boeken mee en boek een tijdstip voor een filmpje.

Terug op de kamer mijmer ik wat met mijn kamergenoot – met koffie en koekjes – over MIJN bijdrage aan het reilen en zeilen van deze onderneming. Over arbeidsmoraal en zo. “You feel a bit guilty?”, vraagt ie. Voel je je een beetje schuldig? “No!”, zeg ik, “I am innocent!” Nee! Ik ben onschuldig!

Nico Epskamp, the Dutch Connection

door Nico Epskamp

door Nico Epskamp

Nu en dan loop je tegen wat Nederlandse connecties aan. Een kleine greep. ‘Woon je in de buurt van Rotterdam?” “Nee? Oh vrienden van me wonen daar”. Zeggen meestal Colombianen. Voor hun handel is een haven wel handig. Anderen hebben bajes-ervaringen in Nederland. Bijv.: Israelier A. eind jaren tachtig. Spreekt er vol lof over. ‘Dat was geweldig! De hele dag aktiviteiten. Van de ochtend tot de avond. Ik zat daar ergens in het Noorden..?… Ja, Veenhuizen. Voetballen, voetballen tot diep in de avond. Het voelde helemaal niet als een gevangenis. Ook de gevangenistijd was kort : negentien maanden”. A. had voor twee miljoen gulden aan vervalste cheques geind en was op weg naar Schuphol toen de politie op hem dook. Werd in ‘Sjeveningen’ geparkeerd en in Den Haag berecht. Lees verder…

Nico Epskamp: de paden op, de lanen in…

door Nico Epskamp

door Nico Epskamp

En dan zie je in de- zonnige- avonduren honderden mannen flaneren over de paden en lanen. In alle soorten en maten. Meest gekleed in shorts van verschillende kleuren. Sommigen met witte en grijze caps. Zwart getinte zonnebrillen op het hoofd. Jong, oud, groot en klein, van heel mager tot super dik. Sommigen in een rolstoel, sommigen achter een rollator. Lopend van of naar de housing units. Of naar de knipsalon waar vier kappers (gedetineerden) de verschillende haarstijlen fatsoeneren.” Of naar de bibliotheek voor een krantje, boek of film. Of naar de gym voor een ‘work out’. Er is een biljartzaal. Er staan beweegmachines her en der. Er zijn tig teevee-ruimtes. Er zijn magnetrons om het gekochte voedsel in de winkel op te warmen. Voor wie het -uitstekende- voedsel in de messhall ontoereikend is. Daar worden in 1 1/2 uur ruim 1500 maaltijden verstrekt. Drie maal per dag. Lees verder…

De waarschuwing van Judge Richard Sullivan

door Nico Epskamp

door Nico Epskamp

Federal District Court Judge Richard J. Sullivan wilde een ‘waarschuwing’ de wereld insturen met zijn vonnis van 22 jaar gevangenisstraf. Voor mijn in zijn -gretige- ogen bewezen deelname aan een ‘samenzwering’ om 1000 kilo cocaine per vliegtuig te transporteren van de Dominicaanse Republiek naar Antwerpen, Belgie. Daarvoor werd door een Dominicaanse undercover-agent-piloot een Amerikaans geregistreerd vliegtuig gecharterd. Een vliegtuig met een N-registratie. Wat staat voor Amerikaans geregistreerd. De waarschuwing is: gebruik GEEN Amerikaans geregistreerd vliegtuig als je wilt smokkelen! Huur een vliegtuig van een ander land! Of zou ie het anders bedoelen?

Die Amerikaanse registratie is de grond waarop een Amerikaanse rechter een internationaal arrestatiebevel uitvaardigde. Na vrijlating door de Dominicaanse justitie werd ik en een ander naar Amerika getransporteerd. Zonder enig vorm van proces. Wat neerkomt op kidnapping. Inmiddels zijn in deze zaak verder twee Libanezen, als vermeende hoofduitvoerders, een andere Nederlander van Joegoslavische herkomst en een of twee Colombianen gearresteerd. Drukte in Amerikaanse rechtszalen. In zaken waar GEEN Amerikanen voorkomen andere dan een paar DEA-agenten die ondersteunende diensten (afluisteren) verleenden. Lees verder…

Reacties op Judge Sullivan’s supervonnis

door Nico Epskamp

door Nico Epskamp

De reacties op het ‘geweldige’ vonnis van Judge Sullivan waren niet alleen in Nederland die van ongeloof. Ook in de gevulde rechstszaal waren mensen verbijsterd. Hoezo geen ‘minor role’, dus ‘kleine rol’. Onbegrijpelijk. Juist ook nu in de VS is aangedrongen op een meer reeele kijk op vonnissen. Vanuit Nederland waren de berichten : “Geen woorden voor..”, “kolerelijers”, “hoeveel mensen heb je vermoord?”. Mede-gedetineerden vroegen om een herhaling van het antwoord op de vraag: hoeveel? “Prick that he is”, is de meest vleiende typering van Sullivan.

Nu HEB ik hem niet gespaard in de aanloop naar dit tijdelijke slotakkoord. Hoe kwam de zaak nu juist in handen van Sullivan? Toevallig? De brief/brieven die ik hierover schreef naar Chief-Justice Preska werden WEL opgenomen in de Court Files maar NIET beantwoord. Waarom zou ze dat ook doen? Stel je voor dat ze je gelijk moet geven. Lees verder…

Nico Epskamp zet alles op een rijtje

door Nico Epskamp

In de afgelopen anderhalf jaar heb ik de geïnteresseerde lezer van dit blog getrakteerd op hoe het Amerikaanse federale strafrechtstelsel in elkaar steekt. Uniek in de wereld. Je vindt het nergens anders zo. En dat is maar goed ook. Naast het federale systeem heb je die van de afzonderlijke staten. Die werken in de regel sneller, hebben rechtbanken met 1 of met 3 rechters. Er zijn ook juries maar veel en veel minder.

Om het op een rijtje te zetten het volgende:
Je moet het federale stelsel ZO voorstellen in Nederlandse verhoudingen. De rol van de Judge hier wordt dan gespeeld door de RECHTER COMMISSARIS. Die blijft dan de HELE rechtszaak de baas. Hij/zij beslist over alles en nog wat: motions, getuigen, wat wel en niet toelaatbaar is voor een eventueel trial. Hij gaat over de plea deal, de bekentenis tegen vermindering van straf. Hij presideert over de -weinige- trials. Spreekt – soms en vaak bestraffend- de jury toe.
En als er een ‘schuldig’ wordt uitgesproken dan gaat ie ook over de strafmaat. Lees verder…

Noordhollands Dagblad 27 juni 2015 over Nico Epskamp

Op 27 juni j.l. verscheen in het Noordhollands Dagblad van de hand van Marten Visser een artikel waarin zoon Vincent Epskamp de gevoelens weergeeft van een familie die feitelijk jaren aan het lijntje wordt gehouden door de handel en wandel van de Amerikaanse justitie. Gevoelens waar Amerika geen boodschap aan heeft en de regering van Nederland al net zo min. Tenslotte bemoei je je niet met binnenlandse (juridische) zaken buiten je eigen landsgrenzen. Als Amerika dat wél doet, knikken we braaf (slaafs…) dat het goed is. Wat niemand vindt. Marten Visser gaf sympathiek toestemming om de tekst van het artikel integraal op deze website te zetten. Lees verder…

Nico Epskamp terug in MDC Brooklyn

2011 Nico Epskamp

door Nico Epskamp

Ik ben weer terug in Brooklyn, waar het twee jaar en zeven maanden (!) geleden begon. In afwachting van de ‘designation’, de gevangenis waar ik de tijd tot de uitslag van het beroep ga doorbrengen. Tijdens de korte reis naar het MDC en de daaropvolgende wachttijd ben ik weer volkomen op de hoogte gekomen van het specifieke taalgebruik van Bronx bewoners en hun hobbies. Elke tweede of derde regel eindigt met “….and shit’. Naast ‘You know what I mean’ and ‘f*ck it or you’.
New Yorkers gelden als de meest fervente horloge-kopers in de wereld. Alle merken en klassiekers kwamen dan ook naar voren. Plus natuurlijk de manier waarop die aangeschaft worden. Het liefst door roven maar de verkoop van drugs wil ook wat brengen. De undercover-verhalen en de ‘sweeps’ van de politie en de fed’s werden gedetailleerd gebracht.
Lees verder…

Nico Epskamp: en hoe gaat het nu verder?

2011 Nico Epskampdoor Nico Epskamp | En hoe gaat het nu verder? De opzet was om in de gelegenheid te zijn om beroep in te stellen. Dat gaat dus nu gebeuren. De mededeling dat er beroep wordt aangetekend is onmiddellijk dinsdagnamiddag ingediend. Binnen drie maanden na nu moet het bezwaarschrift zijn ingediend. De meeste punten hiervan zijn al doorgenomen en zullen uiteraard zo scherp mogelijk naar voren worden gebracht. De government heeft na die drie maanden (eind september 2015) een maand de tijd om weerwoord te geven. Daarna is er twee weken voor de verdediging om te reageren. We zijn dan half november. Lees verder…