Bezoek aan Judge Richard Sullivan

logo NE 300 kidnappedAdvocaten en ik moesten Judge Sullivan vrijdag 28 maart j.l. even bijpraten over de stand van zaken. De brief naar Duitsland, die begin februari bij het State Department was afgeleverd, heeft gisteren de uitgang van de ambassade van de VS in berlijn bereikt. Bureaucratie op bureaucratie. Twee weken op dit bureau en dan op dat bureau.

Maandag 31 maart wordt de brief gestuurd naar het Duitse Ministerie van Buitenlandse Zaken (Ausland Ministerium). Die het dan weer doorgeeft naar het Duitse Ministerie van Justitie (Justiz Ministerium). Die het dan gaat regelen. Over 60 dagen komen we weer bij elkaar in de rechtszaal om te kijken hoe het er dan mee staat. En DAN kan een procesdatum worden vastgesteld.

Ik heb gezegd dat de trage gang van zaken ‘very frustrating’ is. Judge Sullivan mag dan de klok voor een ‘snel proces’ hebben stilgezet maar mijn meter loopt. Hij wil me een heel snel proces geven maar dacht dat ik die verklaring uit Duitsland toch wel graag wilde hebben. Inderdaad. Zo’n Amerikaanse jury is meestal heel regeringsgericht. En onvoorspelbaar.

Verder werden mijn gezondheidklachten onder de aandacht gebracht, en dus in het rechtbankverslag neergelegd. De advocaten gaan bellen met de inrichting. Ik tegen advo Ira: “Mocht ik van het weekend doodrollen, dan weet je dat er vijf ziektemeldingen binnen zeven dagen in mijn computeraccount staan.” Hij:” Ik verbied je om dood te rollen voordat ik je heb vrijgepleit/vrijgekregen. Daarna mag je eventueel…”

Op de weg terug zat ik als enige blanke in een bus met 20 brothers en zes Dominicanen. Rare verdeling….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *