Nico Epskamp: NEE, ik ben onschuldig!!

Fort Dixdoor Nico Epskamp | Alles heeft zijn tijd nodig. Dus ook het ontdekken van hoe alles reilt en zeilt in een ‘low’ gevangenis als Fort Dix. Zoals bijvoorbeeld hoe een ‘sick call’ wekt = hoe een afspraak te krijgen met een arts.
Om daar achter te komen stap ik mijn -koele- kamer uit. Een gedetineerde is druk bezig met het dweilen van de gang. Verderop wordt (dagelijks) gepoetst met een machine. Een ander maakt de badkamer schoon terwijl ook de ramen gelapt worden. Bij de achteruitgang staan grote zakken met afval en blikjes klaar om te worden afgevoerd.

Eenmaal buiten zie ik drie mannen op de knieën doende met het opknappen van de bloembedden. Fleurige bloemen en planten naast de keurig gemaaide grasvelden. Dagelijks ontdaan van propjes en ander vuil. Zitjes en tribunes worden schoongemaakt.

De wandeling naar de Gezondheids Afdeling (Health Department) vergt een kleine tien minuten. Naar de andere buitenwijk dus. Langs de giga-eetzaal (ruim 700 zitplaatsen) waar ruim 40 gedetineerden de maaltijden bereiden en serveren. En daarna drie maal daags de boel weer reinigen. Langs de buiten-gym waar tientallen aan gewichten hangen. Langs de sporthal. Langs de muziekafdeling. Allemaal gerund door gedetineerden. Langs de ‘commissary’, de winkel. Tien gedetineerden halen hier de boodschappen bijeen voor de dik 2000 mannen die wekelijks hun lijstjes brengen. Langs de track waar op elk uur van de dag rondjes gedaan worden. Waar wordt gerekt en gestrekt. Langs de Chapel waar zeven religies worden beleden.

Ik ben te laat om een doktersafspraak te maken. Daarvoor moet je tussen half zeven en kwart voor zeven paraat staan. Dus maar weer terug. Langs het gebouw van Education met o.a. de bibliotheek (supersnelle bediening)en de law library (15 computers met up-to-date juris prudentie). Elke dag bomvol. Ik pik twee boeken mee en boek een tijdstip voor een filmpje.

Terug op de kamer mijmer ik wat met mijn kamergenoot – met koffie en koekjes – over MIJN bijdrage aan het reilen en zeilen van deze onderneming. Over arbeidsmoraal en zo. “You feel a bit guilty?”, vraagt ie. Voel je je een beetje schuldig? “No!”, zeg ik, “I am innocent!” Nee! Ik ben onschuldig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *