Nico Epskamp onderweg naar de Grote Dag!

door Nico Epskamp | Rustige donderdag in Judge Sullivan’s courtroom. Er waren nog drie getuigen voor de government/het Openbaar Ministerie. Het laatste stuk van de undercover piloot 1, undercover piloot 2 en een medewerkster van het DA kantoor.

De donderdag begon met goed nieuws. Ira en ik hadden geprotesteerd tegen de inbreng en komst van een Belgische detective. O.a. ‘prejudice’ en nog zo wat. Judge Sullivan besloot ten gunste van ons. Dus geen Belg in de regerings-getuigenbank. Zou ook te gek voor woorden zijn. Tekent de ‘kracht’ van de zaak die de USA tegen mij heeft. Kunnen ze het niet zonder af? We gaan het meemaken. Een jury is onvoorspelbaar.

Wat dat betreft: dezelfde jury-dame was weer een dik kwartier te laat. En werd voor het oog van de zaal zonder jury vermanend toegesproken. Ze had een reden maar beloofde op tijd te zijn in het vervolg.

Kortweg: Piloot 1 en Piloot 2 zagen mij pas nadat zowel zij als ik waren uitgestapt uit een taxi om pakweg 5 uur in de ochtend bij de ingang van het VIP-gedeelte van het vliegveld van La Romana. Ik was ‘zeer elegant’ gekleed met een zijden shawl om mijn nek. Zal mijn bekenden bekend voorkomen… We groetten met hallo en stapten het gebouw binnen. De piloot liep zeer snel (zeg ik) en racede naar het vliegtuig.

Ik bleef wat achter. Keek uit naar iemand met een stempel. Voor mijn paspoort. Niet te zien. Vliegtuigdeur was al open toen ik aankwam. De trap al naar beneden. Ik ook naar boven. Zette mijn tas op een bank en ging in de voorste, riante stoel zitten. Mede-verdachte en piloot druk in de weer. Ik niet. “Hij gedroeg zich kalm en normaal”, zeiden Piloot 1 en 2 desgevraagd. Zei niks. Na precies 7 minuten en 2 seconden stuurde de piloot me naar buiten. Met een vliegveldmedewerker op weg naar het gebouw. Met twee paspoorten. Voor een exit-stempel. Dat duurde. En duurde. En duurde.
Toen landde een helicopter en viel het Swat-team binnen. Ik MOEST het vliegtuig ingelokt worden. Dat was gelukt. Dus op Amerikaanse bodem…?????

De medewerkster van het kantoor lepelde wat samengevoegde inkomende en uitgaande sms’jes op. “Allemaal erg onschuldig”, aldus Ira. De government liet het daar verder bij. ‘We rest”.

Vrijdag om elf uur gaan ze in de slag voor de jury-instructies. Zonder mij. Ik geniet van drie dagen om op volle kracht te komen. De griep slaat ook hier toe. Maandag gaan we verder. Wordt de Grote Dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *