Nico Epskamp zet alles op een rijtje

door Nico Epskamp

In de afgelopen anderhalf jaar heb ik de geïnteresseerde lezer van dit blog getrakteerd op hoe het Amerikaanse federale strafrechtstelsel in elkaar steekt. Uniek in de wereld. Je vindt het nergens anders zo. En dat is maar goed ook. Naast het federale systeem heb je die van de afzonderlijke staten. Die werken in de regel sneller, hebben rechtbanken met 1 of met 3 rechters. Er zijn ook juries maar veel en veel minder.

Om het op een rijtje te zetten het volgende:
Je moet het federale stelsel ZO voorstellen in Nederlandse verhoudingen. De rol van de Judge hier wordt dan gespeeld door de RECHTER COMMISSARIS. Die blijft dan de HELE rechtszaak de baas. Hij/zij beslist over alles en nog wat: motions, getuigen, wat wel en niet toelaatbaar is voor een eventueel trial. Hij gaat over de plea deal, de bekentenis tegen vermindering van straf. Hij presideert over de -weinige- trials. Spreekt – soms en vaak bestraffend- de jury toe.
En als er een ‘schuldig’ wordt uitgesproken dan gaat ie ook over de strafmaat.

In Nederland hebben in elk geval zeven rechters zich meer of minder over de strafzaak gebogen. In elk rechtssysteem ter wereld heeft de overheid een overwicht qua mankracht en geld. Maar die verbleken bij het extreme overwicht dat in de VS de government heeft.

Het gaat de medewerkers van het Amerikaanse Openbaar Ministerie er ABSOLUUT niet om aan zoiets als ‘waarheidsvinding’ te doen. Het enkige doel is het winnen van een zaak. De beste manier om dat te doen is om een trial te voorkomen. Dus de verdachte tot een bekentenis te dwingen. Daarvoor worden alle trucs uit de kast gehaald. De methodes om zaken te krijgen zijn ook elders verboden: eindeloze undercover acties rond drugs aankopen, agentes die zich als prostituees voordoen, ‘entrapments’/ valletjes. Het wordt toegejuicht door de Amerikaanse regering.

Zoals: eindeloze vertragingen van de procedure. De verdachte wordt murw gemaakt en ‘wil er zo snel mogelijk van af’. Hij slikt dingen die geheel tegen zijn natuur ingaan. Er wordt, als het maar even kan, gedreigd om de familie in de zaak te betrekken. Wil je dat je zoon of vader ook aangeklaagd worden? Nee dus.

De meeste Amerikanen hebben een goed inzicht in hoe de Amerikaanse justitie werkt: geen kans dus. Een kwart van de bevolking heeft een strafblad. Ook een wereldrecord. Er is bijna geen familie te vinden waarvan een lid NIET in de gevangenis heeft gezeten. Drie procent van de bevolking werd in 2013 gearresteerd in dit meest repressieve land ter wereld. Er zijn nu 5000 federale regels die overtreden kunnen worden.

En dan zijn er de enorm hoge en stupide strafmaten. Vastgesteld door het Amerikaanse congres die altijd struikelen om hun kiezers naar de bek te praten. Er is een kentering vanwege de hoge kosten en vanwege de toenemende binnenlandse en buitenlandse kritiek. Sommige federale rechters vinden de straffen ook belachelijk en werken er om heen. Maar dat geldt niet voor ene Richard J. Sullivan. En laat ik die nu toevallig hebben!
Tegen de tijd dat een veroordeelde terugkomt bij de rechter voor strafvermindering (ook een crime op zich), dan zijn de vertegenwoordigers van de regering meestal al vertrokken naar een andere heilloze bestemming. De rechter blijft. Zo lang als ie wil. A 189.000 US Dollars per jaar. Plus emolumenten.

De VS: Home of the Scared and the Land of the Incarcerated.

One Comment:

  1. Goede Vriend en groot voorbeeld…

    Voor de geïnteresseerde lezer zijn de effecten van de verwrongen perceptie waarmee men jou aldaar op de korrel meent te moeten hebben en/of nemen geen traktatie…
    hiervoor eis ik dan ook een rectificatie ! Voor zover mijn talent dit toelaat meen ik te kunnen veronderstellen dat jouw vermogen om tot uitdrukking te komen qua omvang en stijl ongewijzigd en coherent gebleven zijn hetgeen de argumenten legitimeert welke door mij worden gehanteerd teneinde jouw fan te kunnen zijn en blijven. Met het grootste ontzag en respect neem ik kennis van het feit dat jouw wil niet gebroken is en wil je daarvoor bedanken!
    Hou je taai en de geïnteresseerde lezer op de hoogte…

    hoogachtend, Luc

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *