Noordhollands Dagblad 27 juni 2015 over Nico Epskamp

Op 27 juni j.l. verscheen in het Noordhollands Dagblad van de hand van Marten Visser een artikel waarin zoon Vincent Epskamp de gevoelens weergeeft van een familie die feitelijk jaren aan het lijntje wordt gehouden door de handel en wandel van de Amerikaanse justitie. Gevoelens waar Amerika geen boodschap aan heeft en de regering van Nederland al net zo min. Tenslotte bemoei je je niet met binnenlandse (juridische) zaken buiten je eigen landsgrenzen. Als Amerika dat wél doet, knikken we braaf (slaafs…) dat het goed is. Wat niemand vindt. Marten Visser gaf sympathiek toestemming om de tekst van het artikel integraal op deze website te zetten.

Schagen | De lange celstraf die Nico Epskamp heeft gekregen in Amerika komt bij zijn familie in Schagen hard aan. ,,Je houdt er natuurlijk rekening mee’’, zegt zijn zoon Vincent Epskamp. ,,Het rechtssysteem in Amerika is heel raar. Maar evengoed is dit heel verdrietig nieuws voor ons.’’ Rechter Richard Sullivan veroordeelde Nico Epskamp deze week tot maar liefst 22 jaar celstraf, wegens betrokkenheid bij drugssmokkel. Epskamp zit al sinds 2012 in de Verenigde Staten vast. Hij wordt verdacht van betrokkenheid bij de smokkel van 1077 kilo cocaïne vanaf de Dominicaanse Republiek. In dat land zat hij ook al een jaar in de cel. Wanneer Epskamp, die kort geleden opnieuw opa werd, de straf van 22 jaar in de Verenigde Staten volledig moet uitzitten is hij dik over de tachtig wanneer hij de cel mag verlaten.

Hoger beroep

Zijn familie hoopt dat het zover niet komt. ,,Het hoger beroep is direct ingediend’’, zegt Vincent Espkamp. ,,Daar gaan we nu vol goede moed naar toe.’’ Het voordeel van dat hoger beroep: de zaak van Epskamp wordt dan beoordeeld door drie onafhankelijke rechters. In tegenstelling tot zijn veroordeling, die was gebaseerd op de uitspraak van een jury. Epskamp zijn advocaten mogen tijdens dit beroep ook alle fouten inbrengen die in hun ogen zijn gemaakt. Zoals zijn ’ontvoering’ door Amerikaanse agenten.

Vincent Epskamp put hoop uit recente uitspraken, waarbij gedetineerden vrijkwamen omdat ze op basis van gebrekkig bewijs waren veroordeeld. ,,Het is dus mogelijk. Het lastige is dat wij verder niks kunnen doen, we staan machteloos. Ik spreek mijn vader regelmatig via de mail. Hij gaat de strijd weer aan.’’

Justitie in de VS kan doen wat ze wil

Speculeren over de vraag of Nico Epskamp schuldig is aan de smokkel van 1077 kilo cocaïne vanaf de Dominicaanse Republiek heeft weinig zin. De enige die weet of hij het gedaan heeft is Epskamp zelf. Wat wel duidelijk is: je mag bidden dat je nooit te maken krijgt met Justitie in Amerika, want dan ben je aan de goden overgeleverd. Of beter: aan de grillen van een fanatieke aanklager en een dito rechter. Het heeft er alle schijn van dat Amerika kan doen en laten wat het wil, zich niets aan hoeft te trekken van internationale afspraken.
Dat begint al bij de arrestatie van Epskamp door de Amerikanen. Hij wordt aanvankelijk gepakt door agenten van de Dominicaanse Republiek, als hij op een vliegveld in dit land aan boord wil gaan van een privévliegtuig waarin cocaïne blijkt te zitten. Epskamp zit een jaar vast. Dan trekt de Dominicaanse Republiek de aanklacht tegen hem in wegens gebrek aan bewijs. Epskamp is dus vrij man als hij de gevangenispoort uitstapt, maar kan amper tien stappen zetten. Dan wordt hij opgepakt door Amerikaanse agenten en overgevlogen naar New York.

Vliegtuig

De Amerikanen claimen dat ze Epskamp in een vreemd land mogen arresteren omdat het vliegtuig waarin de drugs zaten in de Verenigde Staten geregistreerd was.
Maar internationale verdragen, ook door de VS getekend, stellen dat een toestel dat met open deuren op de landingsbaan staat (wat het geval was) onder de juridische zeggenschap valt van het land waar het vliegveld zich bevindt. De Dominicaanse Republiek mocht Epskamp dus aanhouden en eventueel berechten, Amerika niet. De Amerikanen brengen de cokesmokkel aanvankelijk ook in verband met ‘de financiering van terroristische activiteiten’, een aspect waar nooit meer over gesproken wordt wanneer Epskamp uiteindelijk in New York voor de rechter staat. Voor het zover is zijn er overigens ruim twee jaar verstreken. De Amerikanen nemen alle tijd, de verdachte kan niks anders doen dan lijdzaam afwachten. En is vervolgens overgeleverd aan de grillen van de aanklager en de rechter.

Nieuwe getuige

Zo mag de aanklager tijdens het proces een nieuwe getuige oproepen, de verdediging wordt dit geweigerd. Epskamp krijgt aanvankelijk een ‘pleabargain’ aangeboden. Als hij schuld bekent blijft zijn straf ‘beperkt’ tot 70 tot 78 maanden. Hij kan dan niet meer in hoger beroep. Epskamp weigert: hij houdt vol onschuldig te zijn en wil zijn recht op hoger beroep niet verspelen. Deze week blijkt dat het maken van een afspraak ook geen enkele zin heeft in Amerika, omdat die niets waard is. De rechter hoeft zich daar namelijk niet aan te houden. Tijdens de zitting waarop Epskamp tot 22 jaar cel wordt veroordeeld (die overigens ook zonder reden twee weken werd uitgesteld) laat rechter Sullivan weten dat hij een eventuele ‘pleabargain’ van 70 tot 78 maanden sowieso aan zijn laars zou hebben gelapt. ,,Hij heeft gezegd dat hij ook als er een deal was gesloten een veel hogere straf zou hebben opgelegd”, hoorde Schagenaar Vincent Epskamp van zijn vader Nico.
Dat een rechter in Amerika heer en meester is blijkt wanneer Sullivan bovenop de twintig jaar die hij al heeft opgelegd nog eens twee jaar extra celstraf doet. Hij straft Epskamp zo voor zijn harde kritiek op het Amerikaanse systeem en de website die hij over zijn zaak heeft laten maken. Op deze site neemt Epskamp geen blad voor de mond. Hij uit felle kritiek, ook op rechter Sullivan. Die is ‘not amused’ en laat Epskamp dus twee jaar extra brommen. ,,En dat is dan Amerika, ‘the land of the free’. Dat stelt dus niet veel voor”, zegt zoon Vincent.

Tachtig

Het schrikbeeld is nu dat zijn vader dik over de tachtig is wanneer hij uit de cel komt, of in het ergste geval sterft achter de tralies. Het hoger beroep kan uitkomst brengen. Dan kijken in ieder geval drie nieuwe rechters naar de zaak. En kan Epskamp opnieuw alle missers die zijn gemaakt aanvoeren. Niemand die weet wanneer het beroep dient. Kan zo weer jaren overheen gaan. Op steun van Nederland hoeft Epskamp niet te rekenen: geen politicus die het aandurft ‘de machtige bondgenoot ‘Amerika aan te pakken. En zo kunnen de Amerikanen doen wat ze willen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *