Tocht naar het gerecht: MOORDEND als gebruikelijk

door Nico Epskamp | De tocht van het Metropolitan Detention Center (MDC) in Brooklyn naar het Gerechtsgebouw in Central Manhattan was als gebruikelijk: moordend. Gewekt om 4.45. De afdeling af om 5.30. Kreeg de behandeling als gebruikelijk. Als een beest word je behandeld. Beklopt, uitgekleed, bekeken in hoeken en gaten. In khaki gekleed, de benen geboeid, handen ook. Daarna richting transport. Dit keer was er de van, kleine bus. Er in gepropped met passen en meten. Dertien gevangenen. Vier op de achterbank, drie op elk van de overige rijen. En extra hangslot binnen.

Ik weet iets van transport en dus denk ik dat er een boel federale regels worden overtreden. Mocht er iets gebeuren (bijvoorbeeld een ongeluk) dan kan het een verrassend resultaat opleveren. Geen mogelijkheid om weg te komen. Natuurlijk denk en weet ik dat actiegroepen rond het gevangeniswezen aandaht hebben gevraagd voro het algemene probleem dat gevangenen transport is. Meestal heeft dit weinig of geen resultaat anders dan ‘we zullen er naar gaan kijken”. Misschien dat de ACLU (de american Civil Liberties union) kan kijken naar wat er allemaal gebeurt tijdens deze enorme transporten. Overal door het land.

In de pauzes luisterde ik naar de verhalen van de mede reizigers: een uittreksel.
Een man keek verschrikt. “Hoe lang ben je binnen?” “Twee-en-een-havle dag”. ‘Cultuurshock?”. “Dat is een understatement. Ik hoop vandaag borgtocht te krijgen”;
– Volgende: de aanklacht leest: “Gearresteerd op 14 januari 2015 wegens gewapende roofoverval in Manhattan’. Ernstig misdrijf. Klootzak. Als bewezen…hard aanpakken;
– Een jonge man laat een lange lijst namen zien met veel a/k/a’ s oftewel ook bekend als. Verdacht van bendelid. Opgeschept in een poging om de ‘prospects’, de buurten met veel sociale woningbouw te zuiveren van overlast en misdaad.

De buurt wordt een tijd lang geobserveerd en in kaart gebracht. Vervolgens wordt iedereen die van wetsovertredingen wordt verdacht (drugs, wapens, berovingen etc) opgepakt. Leden van verschillende bendes door elkaar. Zie hen aan het praten te krijgen. Dat lukt. Van de 20 gaan er 5 praten en wijzen met vingers naar anderen voor overtredingen in het verleden en heden. Anderen volgen daarop.

Ontkennen wat anderen hen aanwrijven en noemen weer andere personen en overtredingen. Nieuwe mensen worden opgepakt. De buurten genieten van de gewenste periode van rust en vrede. Goede aanpak.;
– Twee chinezen zijn stil. Net als ik. Een is meer dan twee jaar gevangen. En gaat naar trial. Ik feliciteer hem. That’s the spirit;
– Een Mexicaanse-Americaan uit Los Angeles is door US District Attorney Preet Bharara naar New York gebracht. Zijn naam was gevallen in een onderzoek naar ‘iets met geld’. Dat is wat Mr. Bharara graag hoort. Van over de hele wereld stroomt ‘geld’ ook op edeze manier naar New York. Moeilijke en moeizame zaken;
– Een intelligente Afro-American geeft een uitstekend overzicht van het Amerikaans systeem. Hij zal zijn zaak bevechten in trial. Heeft goede redenen daarvoor;
– De Dominicanen – vertrouwde gezichten op elke bus- praten te snel in Spaans dat ik het kan volgen. Maar…..drugs;
– Eentje is opgepakt wegens ‘witwassen van geld’. Heeft een juwelierszaak in de DR. Was in de VS om goederen te kopen voor zijn zaak. Herkomst van het geld? Zal niet te lang duren eer hij thuis zal zijn. ‘Hopelijk dit jaar”.

Ik werd naar het recentelijk compleet gerenoveerde, beroemde gerechtsgebouw gebracht waar Judge Sullivan resideert. Ik zat in rust en vrede in de holding cel. Samen met een chinees. Om een uur werd ik terug gebrac ht naar de algemene holding cells. Een oorverdovend lawaai van jonge mensen die schreeuwden en riepen zonder einde. Ik werd in een rustige cel er naast gebracht. Maakte niet veel uit. Zag drie bus-gangers niet naar de lift voor de rechtbank gaan maar linksaf naar de ‘praatruimten’ met de aanklagers. Tekenen maar!
Al snel kwam er een jonge Afro-American binnen. Ook uit de bus. Hij had een hemelse blik in de ogen. ‘ Ik wil dat het snel over is. Vonnis me vandaag. Ik wil mijn tien jaar doen. Heb net acht jaar Feds achter de rug”. Verhaal in het kort: begin 2014 had ie een federaal vonnis afgemaakt. Acht jaar netto. Enkele maanden later gearresteerd voor twee zaken (‘met wapens’) in State. Was net gevonnist daarvoor tot tien jaar en werd nu voorgeleid voor een federale zaak voor een andere zaak. “Ook met wapens’. Hoopt en verwacht dat de twee straffen bij elkaar worden gebracht en in een keer uitgezeten. ‘Concur’, is de term. Hij: ” Ik ben gezegend. Mijn broer is tot 30 jaar veroordeeld. Mijn oom ook en miujn neef tot 28 jaar. We hebben een connectie met de Black Mafia. Heb je gehoord van die groep? (Ik niet). Uit Pennsylvania. Ik was niet in de buurt. Ik ben gezegend.” Hij vervolgde met te zeggen dat hij er nu genoeg van had. “Ik houd er mee op. Heb er genoeg van. Ga naar college”.
Ik: “Hoe oud ben je nu?”. Hij: “27. Als ik 37 ben ben ik vrij en ga ik naar college.” Ik: “Zal niet gemakkelijk zijn. Wat wil je doen?” Hij: “Business Administration”. We begonnen te lachen. Hij lachte mee.

We hadden geluk vandaag. Waren om half zes terug op de afdeling. Na weer te zijn beklopt, gestript en bekeken. Maar iedereen was kapot. Duurt minstens 24 uur dat je ‘er weer bent’. In elk geval. ik ben op weg naar Manhattan. Enkele reis. Voorbereiden op trial.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *